W tych uciążliwych chwilach kwarantanny narodowej, prezentujemy Państwu poniżej wiersz włocławskiej poetki, zafascynowanej także malarstwem i sztuką oraz wielbicielką i orędowniczką kultury żydowskiej.
Kwarantanna
Zamknięte okna, zamknięte drzwi, zamknięte ulice
Zegar zagubił czas, umilkły dzwonki
I słowik ucichł, zaniemówił
Twoje oczy zastygłe milczą
Oddech zbladł rzucony na twarz
Dławisz się śpiewem i muzyką
Nie rozumiesz słodkich wierszy czasu
Piękne widoki odpłynęły gdzieś
Niewidziane zszarzałe
Dziś zamknięci w sobie i ciszy
Idziemy w milczeniu- ku odnowie
Mirosława Stojak