Fotograf Roku w konkursie
„International Photography Awards”

NW – Ciekawy jestem Pani stosunku do Naszego miasta? Z tego co wiem skończyła Pani LMK. Czy czuje się jednak Pani jakoś szczególnie związana za Naszym miastem?

WG – Pochodzę z okolic Włocławka, tu mieszka moja najbliższa rodzina, we Włocławku chodziłam do liceum. Mimo, iż teraz mieszkam w Warszawie Włocławek jest dla mnie miejscem szczególnym, gdyż wiąże się z nim moje dzieciństwo, które ukształtowało moją osobowość. Zawsze kiedy przyjeżdżam do domu na weekend czy święta i przejeżdżam przez miasto to myślę o nim z sentymentem:)

NW – Czytałem że interesowała się Pani rysunkiem, malarstwem a co zaważyło na tym że jednak fotografia?

WG – Rysunkiem i malarstwem interesowałam się już od dzieciństwa, pierwszy kontakt z fotografią miałam natomiast dopiero w trakcie studiów. Zaczęłam od tej pory poświęcać więcej czasu na robienie zdjęć i pracę w ciemni, nadal jednak rysuję, maluję, tworzę prace graficzne, ilustracje. Fotografia to jednak medium niezwykłe – nie do końca potrafimy nad nią zapanować, wymyka się naszej kontroli i może właśnie dlatego jest taka fascynująca.

NW – W fotografii podoba mi się to że poprzez kliknięcie przysłony utrwala się pewien moment który już się nie powtórzy nigdy więcej. Do tego każdy może tę chwile widzieć inaczej, inaczej każdy to utrwali w fotografii mamy też ogromną możliwość manipulacji fotografią na komputerze. A co Panią szczególnie w tym pociąga i pasjonuje?

WG – Dla mnie największą magią fotografii jest to, że jedno zdjęcie mówi czasem o wiele więcej niż setki słów. Obraz ma niesamowitą siłę oddziaływania na wyobraznię, ludzie ufają fotografiom tak, jak ufają własnym oczom. Tworząc obrazy fotograficzne staram się, aby widz w kontakcie z nimi miał wrażenie bezpośredniego udziału w przedstawionej scenie, by w świecie ciągłego zgiełku i pośpiechu zastanowił się nad otaczającą go rzeczywistością.

NW – Rozumiem więc że fotografia to nie tylko pani pasja, hobby ale po prostu sposób na życie?

WG – Fotografia jest moim sposobem mówienia o świecie, o tym, jak postrzegam otaczającą mnie rzeczywistość i jaka jest rzeczywistość, którą sama kreuję. Z tysięcy dziejących się wokół mnie sytuacji staram się wybierać te, które mnie do głębi poruszą i dadzą złudzenie, że właśnie poznałam jedną z tajemnic życia.

NW – Po zdobyciu „Oskara Fotografii” w tak młodym wieku pewno ma pani mnóstwo propozycji wystawienia fotografii. Czy znalazła się może propozycja z Naszego miasta?

WG – Propozycji z Włocławka jeszcze nie dostałam, natomiast najbliższa wystawa moich prac odbędzie się w styczniu w galerii „Obok”na warszawskiej starówce.

NW – Co jest Pani fotografią życia i czy już zrobiła Pani to zdjęcie, o którym się wspomina do końca życia i opowiada w barze przy kawie albo wnukom przy kominku? Chociaż myślę że lepiej jest gonić tego „króliczka”…

WG – Szczerze mówiąc rzadko kiedy jestem zadowolona ze swoich prac, zawsze mi się wydaje, że można coś było zrobić lepiej. Może właśnie dlatego nie myślę na razie o żadnej z moich fotografii jako o zdjęciu życia, mam nadzieję kiedyś takie zrobić.

NW – Pani Weroniko… Nawiasem mówiąc, ładne imię pięknej kobiety… Zdradziłaby nam Pani swoje plany na przyszłość te zawodowe a może nie i tylko zawodowe? :)

WG – Chciałabym w najbliższym czasie znaleźć miejsce dla siebie i swojej twórczości w artystycznym świecie. Nie jest to niestety proste, gdyż mamy obecnie wielu utalentowanych ludzi, każdy z nich ma coś ciekawego do zaoferowania. Interesuje mnie wiele dziedzin sztuki, ale fotografia, a także malarstwo i ilustracja książkowa to dziedziny, z którymi chciałabym związać swoją przyszłość. Obecnie jestem w trakcie realizacji dwóch dyplomów, z fotografii i ilustracji książkowej, zajmuję się więc tym, co naprawdę kocham i co jest moją największą życiową pasją.

NW – Bardzo Pani dziękuje za tę e-rozmowe :) Pozdrawiam serdecznie i życzę dalszych sukcesów zawodowych a szczególne osobistych.

Tomasz Popowski
NaszWloclawek.pl (06.11.2008)
(rozmowa za pośrednictwem e-meila)