Jerzy Engel

Władysław (ur. 6 paĄdziernika 1952 we Włocławku), polski piłkarz, trener i działacz piłkarski. W 1986 roku (jako trener) zdobył wicemistrzostwo Polski z Legią Warszawa, a czternaście lat póĄniej - jako dyrektor sportowy stołecznej Polonii - mistrzostwo, Puchar Ligi i Superpuchar kraju. W międzyczasie przez dziewięć lat pracował w klubach na Cyprze. Od 2000 do 2002 roku był selekcjonerem reprezentacji Polski, z którą po raz pierwszy od szesnastu lat wywalczył awans do finałów mistrzostw świata. Po Mundialu był m.in. szkoleniowcem Wisły Kraków i cypryjskiego APOEL-u Nikozja.

Był zawodnikiem Junaka Włocławek, Kujawiaka Włocławek, a w czasie studiów w warszawskiej Akademii Wychowania Fizycznego grał w AZS-AWF Warszawa i Polonii Warszawa. Sportową przygodę zakończył w 1974 roku.

Pracę szkoleniową zaczynał w występujących w niższych ligach klubach warszawskich - drużynie rezerw Polonii (liga okręgowa) oraz Hutniku (III liga). Ponadto pracował w RKS Błonie (III liga), drugoligowej Polonii Warszawa i Polonii Bydgoszcz (III liga). W maju 1981 roku objął po Bernardzie Blaucie Bank Informacji reprezentacji Polski. Siedem miesięcy póĄniej wrócił do Hutnika Warszawa, z którym w 1983 roku po raz pierwszy w historii klubu awansował do drugiej ligi.

Od 1984 roku przez rok był asystentem Jerzego Kopy w Legii Warszawa, a w czerwcu 1985 roku w wieku 33 lat został pierwszym trenerem klubu z ulicy Łazienkowskiej. Zdobył z nim wicemistrzostwo kraju w sezonie 1985-86; kilka miesięcy póĄniej Legia była bliska wyeliminowania Interu Mediolan w drugiej rundzie rozgrywek o Puchar UEFA (3:2 na wyjeĄdzie, 0:1). Engel podał się do dymisji po czterech pierwszych kolejkach sezonu 1987-1988, po tym jak warszawiacy zanotowali trzy porażki.

Od 1988 do 1995 roku bez większych sukcesów pracował w klubach cypryjskich.

W drugiej połowie lat 90. częściej aniżeli na ławce trenerskiej zasiadał przy biurku dyrektora sportowego. W sezonie 1995-96 w takim charakterze pracował w Legii, która grała wówczas w Lidze Mistrzów, a póĄniej przez trzy lata - w Polonii. W zespole Czarnych Koszul tworzył efektywny duet z młodym szkoleniowcem Dariuszem Wdowczykiem. Ich wspólnym sukcesem było zdobycie w 2000 roku mistrzostwa Polski, Pucharu Ligi i Superpucharu Polski.

W paĄdzierniku 1999 z funkcji selekcjonera reprezentacji Polski zwolniony został Janusz Wójcik. Na jego następcę dziennikarze typowali kogoś z duetu Franciszek Smuda - Henryk Kasperczak. Temu pierwszemu nie udało się jednak zerwać umowy z Legią Warszawa, a Kasperczak nie miał kontaktu z polską piłką, bowiem od wielu lat pracował za granicą. Ostatecznie wybór padł na Engela, który przejął obowiązki trenera kadry 1 stycznia 2000 roku. Mimo słabego początku (sześć pierwszych meczów bez zwycięstwa, cztery bez strzelonej bramki), w eliminacjach do mistrzostw świata 2002 Polacy grali skutecznie i efektownie, i wygrali grupę, wyprzedzając m.in. Ukrainę i Norwegię. Udział w mistrzostwach zapewnili sobie jako pierwsi w Europie, a najlepszy polski zawodnik, urodzony w Nigerii Emmanuel Olisadebe był jednym z odkryć trenera już w czasie pracy w Polonii Warszawa. Engel był pierwszym od 1986 roku selekcjonerem, któremu udało się wywalczyć awans na Mundial. Na koreańsko-japońskim turnieju reprezentacja przegrała dwa pierwsze mecze (0:2 z Koreą Południową i 0:4 z Portugalią) i odpadła już po fazie grupowej. Prasa zarzucała selekcjonerowi, że nie potrafił utrzymać dyscypliny w zespole i nazbyt przywiązał się do piłkarzy, którzy stanowili szkielet drużyny w kwalifikacjach. Po mistrzostwach zastąpił go dotychczasowy wiceprezes PZPN Zbigniew Boniek.

Po rocznej przerwie Engel powrócił do pracy dyrektora sportowego, najpierw w Legii, póĄniej w Polonii. Od czerwca do paĄdziernika 2005 roku był szkoleniowcem Wisły Kraków, z którą był bliski wywalczenia pierwszego w historii awansu do Ligi Mistrzów (porażka w dwumeczu z Panathinaikosem Ateny; 3:1 w domu, 1:4 na wyjeĄdzie po dogrywce). Został zdymisjonowany po przegranej z Vitorią Guimaraes w rozgrywkach o Puchar UEFA.

Od grudnia 2005 do maja 2006 roku pracował w APOEL-u Nikozja. Zdobył z nim Puchar Cypru.

Tekst pochodzi z Wikipedi